Rola edukatora seksualnego

Rola edukatora seksualnego – Mgr Urszula Walczak

Edukatorem seksualnym może być zarówno rodzic, jak i nauczyciel właściwie przygotowany do prowadzenia takich zajęć, który świadomie edukuje człowieka w różnym wieku. Rodzice odpowiadają za kształtowanie postaw i zachowań, a profesjonalnie przygotowany edukator za część merytoryczno-dydaktyczną. Dzieci bez względu na warunki rodzinne powinny mieć powszechny i równy dostęp do tych informacji, które zdobywają m.in w szkole. Edukacja seksualna w szkole musi opierać się na zasadzie równości płci, pełnym poszanowaniu praw reprodukcyjnych człowieka i praw seksualnych kobiet, szacunku dla młodych ludzi i dla ich decyzji, akceptacji mniejszości seksualnych i założeniu, że seksualność jest dobrem i powinna służyć szczęściu kobiet oraz mężczyzn. Podstawą dobrego prowadzenia zajęć jest rzetelne przygotowanie wychowawcy, jak i umiejętność oddzielenia wiedzy od własnych przekonań czy doświadczeń. Ważna jest przy tym plastyczność myślenia wychowawcy i umiejętność przyjmowania perspektywy młodego człowieka. Edukator seksualny ma istotne zadnie do realizacji, a mianowicie powinien nadać edukacji seksualnej odpowiednie miejsce w kulturze. Właściwie prowadzona edukacja seksualna pozwala w pozytywny sposób podchodzić do spostrzegania własnej seksualności, umożliwia dostarczenie rzetelnej wiedzy w sposób dostosowany do wieku i możliwości pojmowania oraz stwarza warunki sprostowania błędnych informacji. Zwiększa szanse młodym ludziom na stworzenie szczęśliwych związków oraz unikanie problemów związanych z prowadzeniem życia seksualnego. Prowadząc edukację seksualną, zarówno rodzice, jak i nauczyciele powinni pamiętać o podstawowych wskazówkach (Z. Lew-Starowicz, A. Długołęcka):
1. Dzieci chcą rozmawiać z rodzicami na tematy związane z seksualnością i oczekują od
nich zarówno informacji o seksualności, jak i o poglądach i uczuciach bliskich im osób
2. Nie na wszystkie pytania należy czekać.
3. Nagradzanie, chwalenie za zadawanie pytań, to sygnał dla dziecka o jego gotowości
niesienia pomocy w radzeniu z trudnymi sprawami.
4. Jeśli dorosły nie zna odpowiedzi na pytanie lub się pomylił, to wspólnie powinni
znaleźć na nie odpowiedź we właściwym źródle.
5. Pojawiające się uczucie zakłopotania u dorosłych podczas omawiania pewnych
zagadnień jest całkowicie naturalne.
6. Do edukowania dziecka warto wykorzystać przykłady z codziennego życia.
7. Gotowość do słuchania dziecka jest podstawą do rozmów w okresie dojrzewania.
8. Warto mówić o swoich pozytywnych uczuciach.
9. Edukacja powinna obejmować w równym zakresie dziewczynki i chłopców.

10. Nauka seksualności jest obowiązkiem obydwojga rodziców. W przypadku nieobecności
jednego z nich powinien go zastąpić w tej roli ktoś inny.
11. Ważna jest praktyka oraz zdobywanie umiejętności w komunikowaniu własnych uczuć
i rozmawiania na tematy związane z seksualnością.
12. Słowa i pojęcia powinny być dostosowane do etapu rozwoju dziecka.
13. Dziecko uczy się przede wszystkim przez obserwację otoczenia.
14. Nigdy nie jest za późno na dialog z dzieckiem.
15. Seksualność dorosłych różni się od seksualności dzieci.
Negatywne reakcje dorosłych na przejawy seksualności dzieci wynikają najczęściej
z niezrozumienia, przez co są niesprawiedliwe i krzywdzące.
16. Edukacja seksualna jest procesem, a nie jednorazowym działaniem.
17. Nie zapominajmy przekazywać wiedzy o radości, która wiąże się z seksualnością.

Zapewnienie dzieciom i młodzieży dostępu do tak prowadzonej edukacji seksualnej umożliwi im łatwiejsze przyswojenie i zrozumienie własnej seksualności, pomoże uchronić przed niepożądaną ciążą, zakażeniem chorobami przenoszonymi drogą płciową,wykorzystaniem seksualnym i przemocą. Przede wszystkim pomoże im osiągnąć dojrzałość niezbędną do podejmowania właściwych decyzji.

Leave a Reply

Your email address will not be published.